olduğugibi

Geçmiş dediğimiz yaşanmışlıkları yazmak benim için hem çok keyifli, hem de sağaltıcı. İşin keyif kısmı kolayca tahmin edilebilir. Sağaltıcı kısmınıysa şöyle açıklayabilirim: Bellek, ileri yaşlarda istirahate çekilmeye daha meyilli oluyor. Dolayısıyla belli bir hedefe yönelik düşünme ve yazma uğraşı için gösterilen çaba, tatsız sonuçları olan bu istirahati, yani belleğin ataletini önlüyor. Ayrıca hata yapmamak, anımsayamadıklarını, anımsayıp da tereddüt duyduklarının gerçeğine ışık tutabilmek için, o günleri birlikte yaşadığın dostları, yoldaşları bu vesileyle aramak da insanı diriltiyor; verdiği heyecan ve mutluluk da cabası! Şüphesiz iki taraflı bir kazanım bu çünkü aradığın dostların da aynı duygu durumuna geçtiği konuşmanın akışından anlaşılıyor.  Tabii bu söylediklerim, konuyu olabildiği kadar doğru yazma çabasında olmakla ilgili, yoksa aklına geleni anımsadığın kadarıyla yazmak sana yetiyorsa bunların geçerli olmadığını düşünüyorum.  Biliyorsunuz blogumun adı “Olduğugibi”...

44 Yıllık Dual Pikap Macerası  Lisede münazara dersi vardı, şimdi var mı bilmiyorum, sorgulama yapıldığı için muhtemelen kaldırmışlardır ya da kaldırmak üzeredir. Sınıfta üçer beşer kişilik iki grup olur, aynı konuda iki farklı görüşü savunurduk. Ne kadar yararlı bir ders olduğunu, insana sorgulamayı öğrettiğini daha sonra anlayabildik. Bu konularda biri de “insanın gelişmesinde aile etkendir-çevre etkendir” konusuydu. Şimdi ben hangi konuyu savunduğumu anımsamıyorum; sınıf jürisinin hangi grubu başarılı bulduğunu da tabii anımsamıyorum. Ama şimdi soracak olsalar, niye ikisinden birini veya binlerce etkenin içinden niye birini ya da ikisini öne çıkarayım ki derim. Aile yapısını, hatta genleri ötelememiz olası değil. Okulda yetiştiğimiz çevreden etkilenmemiz de hiç yabana atılmaz. Bu bağlamda, bazı özelliklerimizi elimizde olmadan edindik, bazılarını da tercih ettiğimiz için öyle olduk; o huyları, özellikleri edindik. Kültür de sanırım bu süreçte aileden başlayan, çevreyle birli...